پس از مدت ها

من از پشت شاخه های پیچیده در هم

از پس انبوه درختان ایستاده در اعماق جنگل

فرسنگ ها دور تر از ساحل

صدها روز گمگشته بر دریا

هزاران شب آواره در کویر

دور تر و دور تر و هر روز دور تر

با فریادی که پرنده ای را از شاخه نمی پراند

و گوش هستی را نمی لرزاند

ایستاده و خاموش

دوست می دارم ات

آدمی که هیچگاه شاعر نبود

+ نوشته شده در جمعه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۵ساعت 20:34 توسط احسان جامه بزرگ |